Autentyki - humor i rozrywka

Dzieciństwo

Teksty naszych pociech, czyli co robią, jak się zachowują. Czasem ich "przedstawienia" potrafią wprawić w osłupienie niejednego. Czyli beztroskie życie maluchów

Subskrybuj RSS dla kategorii Dzieciństwo.

Wszystkie teksty w kategorii "Dzieciństwo": 304

Kiedy byłam w podstawówce, nie pamiętam już, która to była klasa, pani od polskiego zadała nam do napisania opowiadanie fantastyczne. Ponieważ przerabialiśmy mitologię, opowiadanie miało dotyczyć bohatera greckiego.
Owszem, powstały piękne dzieła, a jedno z nich zaczynało się tak:
"...miał fioletowe włosy w uszach i nosie"
Polonistka nieco zmieszana stwierdziła: "Nie chodziło mi o opowiadanie aż tak fantastyczne..."

Dziś mam prawie ćwierć wieku i historię fantastycznego bohatera Ewki pamiętam lepiej niż niejedno mitologiczne zdarzenie ;)

Jako dziecko nie byłem zbyt uzdolniony artystycznie, ale na plastykę trzeba było chodzić. Tak więc pewnego razu(była to chyba 3 klasa) mieliśmy za zadanie narysować człowieka w dowolnym miejscu. Z racji tego, że moje usilne próby spełzły na niczym, narysowałem czarny kwadrat. Gdy pani podeszła, zapytała:
-A gdzie twój człowiek?
-Tu- odpowiedziałem pokazując mniej więcej na środek kwadratu.
-Ale ja tu nic nie widzę- rzekła zniecierpliwona lekko pani
- bo to jest Murzyn w ciemnym pokoju.
Dostałem 4 za kreatywność, a że mama dowiedziała się o tej sytuacji na zebraniu, zostałem zapisany na lekcje rysunku, które i tak nic nie dały :(

Gdy byłem mały,bardzo lubiłem bawić się,że jestem psem.Pewnego razu poprosiłem mamę,żeby dała mi wody.Mama dała mi do szklanki.Wtedy ja zdenerwowany mówię:
- Mama,ty musisz mi dać wody do miski,no traktuj mnie jak psa!

Chodziłem z mamą i siostra po cmentarzu.Po chwili moja siostra (lat 5) powiedziała:
- Mamusiu,a czyj jest ten duży grób?
- To grób nieznanego żołnierza.
- A,tak,tak,pani o tym mówiła w przedszkolu,on chyba nazywał się Piotr? :)

Pewnego razu moja młodsza siostra (5l.) wraca z przedszkola.Mama się jej pyta:
- Co nowego w przedszkolu?
- Zmieniła się religia,wcześniej był ksiądz,a teraz jest siostra księdza.
- Chyba zakonna?
- Dlaczego,że niby za koniem chodzi?

Zima. Wyszłam z małżonkiem na spacer z naszym 8-letnim synem. Mój syn jak tylko zobaczył z daleka budkę z zabawkami to zaczął marudzić że on tam chce wejść i "tylko" pooglądać zabawki.
W końcu się ugięliśmy, wpuściliśmy go do tego sklepiku a sami zostaliśmy na zewnątrz i sobie rozmawialiśmy. Co chwila uchylały się drzwi sklepu i wyglądała z nich głowa mojego syna z pytaniem: "Mamo, kupisz mi to?" za każdym razem cierpliwie odpowiadałam: "nie, nie kupię", "nie, nie wzięłam ze sobą pieniędzy" itd.
Po jakimś czasie ze sklepu wychodzi mój syn i w dłoniach trzyma rozpakowanego ludzika. Zapytałam zdziwiona - "A co ty masz? Skąd to wziąłeś?" - myśląc że wyniósł tą zabawkę ze sklepu. Mój syn na to - "powiedziałem pani w sklepie, że moi rodzice nie mają pieniędzy i Pani dala mi wtedy tą zabawkę za darmo"

Rekolekcje dla dzieci w moim kościele. Trwa kazanie ksiądz zwołał dzieci po ołtarz i mówi ''Wiecie dzieci do czego jest podobna nasza dusza zabrudzona grzechem? Tak więc tu mamy lusterko i widzimy w nim swoje odbicie, bo jest czyste tak samo jest z duszą. (ksiądz wypsikuje całą piankę do golenia na lusterko) I co się teraz stało? Dziecko z grupki mu na to ''Pianka się skończyła!''. Gdybyście słyszeli śmiech w kościele i próby uciszania parafian proboszcza...

Kiedyś sąsiadka zostawiła u nas swojego synka - miał 4 albo 3 lata. Mój tata bardzo lubi dzieci dlatego też pomagał mi w pilnowaniu "urwisa" postanowił nauczyć go prostego wierszyka:
-kto ty jesteś? (pyta się chłopczyka)
- polak mały (po chwili dodaje )
-jaki znak twój .....
i tak dalej aż mały bardzo szybko opanował wierszyk :D
Przychodzi sąsiadka po syna noi tato chciał się pochwalić że świetnie się nim opiekował.
mały bawi się klockami i mój tato zadaje pytanie :
-kto ty jesteś ?
-ja jestem gówniarz - odpowiada mały i wraca do domu.
Chcielibyście zobaczyć minę mojego taty - bezcenna :D

Pewnego razu wybieraliśmy się na boisko aby pograć w piłkę, a że przy okazji usłyszał to jeden znajomy który nie potrafił nic więcej jak pierdzieć i pić napoje postanowiliśmy go zabrać. Ugadaliśmy się między czasie, że postaramy się o to aby nie zapomniał nigdy więcej wspólnej gry. Koledzy po kryjomu skoczyli do apteki po silne tabletki przeczyszczające, a że w aptece była miła pani to poleciła, że ma coś co szybko zadziała i sprzedała jakiś środek w płynie. Dla niepoznaki zainwestowaliśmy w zgrzewkę napoju gazowanego (3 cytryny). Jedną przeznaczyliśmy dla niego. Znajomi wypili trochę napoju a dopełnili zakupionym środkiem. Butelka została wstrząśnięta i tak przygotowani wybraliśmy się popołudniu na boisko. Każdy dostał swoją butelkę. Znajomy którego wkręcaliśmy oczywiście przyszedł z jakimiś czipsami (wiecznie musiał coś jeść albo pić). Dostał napój i w trakcie gry pił. Ku naszemu zdumieniu nie poczuł, że smak jest delikatnie inny. Po dłuższym czasie i naszemu zdziwieniu nic nie działało. Aż nagle biegnąc w stronę bramki stanął na chwilę, w tym momencie pierdnął, a z jego nogawek po nogach pojawiła się rzadka brązowa substancja.
Nie mogliśmy wytrzymać ze śmiechu, jeden kolega prawie porzygał się jak to zobaczył. On wkurzony i prawie popłakany, uciekł w krzaki, jak dotarł do domu nikt nie wie.

Jako mała dziewczynka byłam bardzo rozmowna, nikogo się nie wstydziłam i wszyscy w okolicy mnie znali. Praktycznie obok mojego domu był sklep. Któregoś razu poszłam po coś do tego sklepu. Zauważyłam, że za mną idzie taki stary pan, dziaduś jakiś. Ja się tak oglądam na niego niepewnie, podejrzliwie i niewiele myśląc (albo raczej rozumiejąc) mówię do niego:
- Co tak za d*** łazisz?!
Do tej pory rodzinka i sąsiedzi mi to wypominają:D