Pewnego dnia mając naście lat (11,12?) wróciłam do domu okropnie zła. Bez słowa wzięłam kartkę i umieściłam na niej napis, który miał mi uświadamiać jak bardzo niemądrą osobą jestem, po czym umieściłam ją na suficie mojego pokoju. Właściwie to zaraz nad łóżkiem, po to aby po przebudzeniu przeczytać właśnie to zdanie. Kiedy na drugi dzień wróciłam ze szkoły na biurku leżała moja "sufitowa" kartka, z małą zmianą. Mama czerwonym markerem przekreśliła końcówkę w "JESTEM IDIOTKOM" i poprawiła na "ą".
tak mój młodzieńczy but przeciw sama nie wiem czemu został stłumiony na starcie. wróciłam do książek.
;-)

• #2147
• Głosów: 98
• +
• −